Sıraselvi’den aşağı

Trafik. Turist bekleyen ve Galata’ya gideceğim dersen seni almak istemeyen taksiciler. Birkaç otel. Döner kokusu. Döviz bürosu. Dia çektiğimiz dönemlerde tab ettirmek için geldiğimiz fotoğraf stüdyosu. İki hastahane, siren sesleri. 15 yaşında girmeye çalıştığımız yegane bar: Kemancı. Yukarısında Taksim , aşağısında Füruzağa meydanlarıyla sınırlanan kısa bir yokuş anlatmak istediğim. Kendi hikayemi düşündüğümde bile kimler geldi, ne şekilde geçti buradan dediğim Sıraselviler Caddesi’ndeyim.

Van usulü: masaya serpme

12:25. Biraz geç kalmışım günün ilk öğününe ama mühim değil. Her daim kahvaltı servis eden yeri biliyorum. Üstelik yalnız da değilim, sekiz masa dolu. Birinde tanıdık bile var. Öğle yemeği çekmemiş canı. Burada adetten: ne istersiniz diye değil, yumurtanızı nasıl alırdınız diye soruyor masaya gelen garson. Onun dışındaki menü standart. Söğüş domates-salatalık, beyaz peynir, Van cacığı, menemen … Continue Reading

şerefe, sağlığa, mutluluğa

bir zaman öncesinin cilalanmış notlarından…

Hep sarhoşken karşılaşıyoruz diye düşündüm.

Ben rakı masasından kalkmışım, menüde hardallı sirkeli levrek varmış. Soğan diye sormuşlar salatayı getirmeden önce. Yok. Toplum içine çıkacağım sonra. Koymayın. Limonu bol olsun, zeytinyağı az, yanına varsa biraz da turşu ekleyin. Hayhay demiş garson, en babacan haliyle.

Sen, bilmiyorum neredesin. Evde, viskin yanında, müzik dinlerken hayal etmişim seni. Maç izliyor da olabilirsin. Bilmem gerçi, sever misin? Playstation kumandası masanın üzerinde duruyor manzaramda. … Continue Reading

geri vites

Eskide kalmış / bırakılmış biri var mı? diye soruyor. Mavi bardağa döktüğüm, buz dolabında beklemiş sudan bir yudum alıyorum. O bu hamleyi tereddüt gibi algılıyor. Ben, uzun bir konuşmaya başlamadan önce boğazını temizleyen politikacılar gibi davranıyorum. Yok. Cevabım net.

İnanmıyor. İyi düşün, eskide istemiş olduğun, şimdi, bütün şartlarını kabul ederek sana dönen, tenine dokunduğunda rahminde karıncalanmalara sebep olacak adam çıkıp gelse, istemez misin? diyor. Yukarıya bakıyorum. Neden bilmem. Kaçırdığım hayat arkamda değil de başımın üzerinde geçiyormuş gibi hissederim hep. … Continue Reading

Başına buyruk mahalle: Moda

Bildiğimi sandığım mahalleler var. Moda mesela. Gidersin, çay bahçesinde manzaraya karşı kahveni höpürdetirsin; Kırıntı’da çizburger yanında ketçaplı-hardallı patates kızartmalarını götürürsün; arada Nero’da birini görüp, ben de yanına çökeyim internette bir işim var, hem de laflamış oluruz dersin; burunda yürürsün ‘şu evlerden birinde ourmak da güzel olur’ muhabbeti yaparsın arkadaşınla, daire bulamıyınca banka tünersin; naneli bir dondurma yersin Ali Usta’dan, sonra da binersin bişiy 15 vapuruna, gelirsin Avrupa yakasına, karmaşaya, ben Nişantaşı’nda çıkamam bacım diyen taksicilerin arasına. Yanılıyormuşum meğer Moda hakkında. Bir kez daha.

Bir Yer’deyiz.

Hazır Moda’ya geçmişken öğlen bir yere gidelim diye başlıyor mesajlaşma. Yer? Cevabı geliyor karşımdan. İşte kahve, lokanta, biracı, meyhane… karnımızı doyurabileceğimiz bir yer diyerek açıklamalara giriyorum. Yok diyor, Yer. Mekanın adı Yer. Ben koptum tabii o esnada. … Continue Reading

değişken

Bu aralar aklımdam sürekli aynı cümle geçiyor: Her şey ne kadar çabuk değişiyor…

Onun önce kollarının arasında bir yerde, sonra yatağının kenarında, en son da komidinin üçüncü çekmecesinde bir yer bulabilmek için ne sabır göstermiştim. Yazdı. Üzerimizde hafif elbiseler vardı. Suyu dolaptan içiyorduk. 25 yaşımda olsam çoktan siktir olup gitmiştim diye bir cümle geçtiğini hatırlıyorum aklımdam. 30′u gördüm, daha olgunum sorumluluğunun getirdiği doping olsa gerek. Bak, bitti. Her şey ne kadar çabuk değişti.

Ortaokul kompozisyonlarından birinde öğretmenin verdiği konu büyüyünce ne olmak istediğimiz üzerineydi. Matematikçi demiştim. Şaşırmışlardı. … Continue Reading

Yeni idolüm: Fred Nicolay

Brüksel. Sakin.

İyiydi keyfim. Acelesiz. … Continue Reading