Urban Confessions

Bazı mahalleleri benimle büyüdükleri için severim. Galata, Tünel, Çukurcuma gibi. Geçmişimden tartışmaları, eski sevgilileri, şarap içilen köşeleri, merdiven altındaki lokantaları anımsatır. Diğerleri, keşfettikçe, güneşli günde kahvesinde oturdukça, ara sokaklarda oynayan çocukları gördükçe zevk verir. Arnavutköy. Son iki haftadır, çeşitli sebeplerle gittiğim, sakin, fazla bağırmayan, denize nazır köşe. Dedim ya: sevdim. Var mı diyeceğin?

Bebek’ten yürüdük. Üçümüz. Zeynep ben ve Selen. Önce ben Zeynebin yanında durdum, sonra o Selen’in. Mısır Konsolosluğu’na kafe yapılması, çocukların donlarla denize girmesi, kış ortasında yaz efekti, vizyona giren Türk filmleri hakkında konuştuk. Yol kısa geldi. Neşeli olunca. Bahar Pastanesi‘ni (ve tabii ki muhteşem mekiklerini) Karakol binasını, bir iki galeri kapısını geçtikten sonra Şık Latife‘ye vardık. Üst katı Ayşe Çelem‘in ofisi (belki bilmezsiniz Doğan Kitap‘ın kapaklarını yapar) altı kahve olan mekan.

Kırmızı masasını oturup kahve istedik. Ayşe’nin tasarımlarını yaptığı kartlara, deftere ve rüya yorumlarına baktık. İki kahkaha attık, bir yudum latte içtik. Sonra ilk kez gelme ve sahiplerini tanıma bahanesiyle içeri daldık. Bayıldık. Kocaman masa, akşam yemekleriniz; iki koltuk bir pikap, bilgisayarı sevgilisi olan benim gibiler için.

Kitap dizili raflara, tuvaletin enstalasyon çalışmasına, askılardaki elbiselere, Audrey Hepburn’ün kendisine, evimizi andıran atmosfere bayıldık. Artık daha sık gideceğiz. Başka mahallelere. Başka duvarların heyecanını içimize çekmeye.

Hazal’ın notu: Şık Latife’de henüz içki servisi yapılmıyor, ruhsat çok yakında geliyor. Arayıp da (358 20 93) rezervasyon yaptırırsanız akşama sizi mükellef yiyeceker bekliyor.