Home » İLİŞKİ » Currently Reading:

Bir aradayız, hepsi bu

May 31, 2011 İLİŞKİ No Comments

İnsanların içinde çalışmayı seviyorum. Küçüklüğümden beri.
O zaman da annemin arkadaşlarının evimizi doldurduğu dakikalarda yanlarında kalmak, uyku saatini on beş dakika geciktirebilmek  için yalvarırdım. Ya da Doğa Balık’ın sadece gazetecilerin bildiği Akyol’daki o küçücük dükkanında, mezelerden hemen sonra, saat 11:00’de uyurdum. İki sandalye birleşince, mutlulukla.
Ruhumun karanlık, yalnızlık, bir başınalık kısımlarını birbirinine karışan insan sesleri, mutluluk nidaları, beraber yaşamayı  önemseyen insanların varlıkları tamamlardı.

İnsanların içinde çalışmayı seviyorum.
Çünkü onların hikayeleri zaman zaman benimkine ekleniyor, ya da mesela on beş dakikalık bir konuşmadan sayfalar süren romanlar çıkarabiliyorum. Kimselere göstermiyorum. Şimdilik. Kendime saklıyorum.
Daha altı saat önce tanıdığım Brezilyalılar’dan o pek hayran olunan yazarın hayatını dinliyorum. Rio’nun, Sao Paulo’nun, Arjantina’dan Küba’ya uzananan uzun otobanların arka planda kaldığı anektodlar anlatıyorlar. Seviyorum.
Uzaktan tanık olduğum yaşamlar, orada olma, onlarla olma, o şehre dahil olma istediğini daha da çok çıkarıyor ruhumda.

İnsanların içinde çalışmayı seviyorum.
Çünkü öğreniyorum. Çünkü şaşırıyorum. Çünkü meraklanıyorum. Çünkü takılıp kaldığım detayların, mutsuzluk anlarının, başkasına çektirmeyi bir saniye için bile olsa aklımdan geçirdiğim zulümlerin önemsizliğini fark ediyorum.

Çünkü bazen, mesela tek ortak kelime bilmediğin insanlarla aynı hayatı, dili, dünyayı paylaşıyormuş gibi hissediyorsun ya. En şahanesi o.

Kategoriler

TAKVİM

July 2019
M T W T F S S
« Jun    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Blogroll

urbanconfessions

    ARAMA

    Duvar

    Previous Next All

    » Cevap bırakın




    Comment on this Article: