Home » ŞEHİR » Currently Reading:

30 ve…mahkeme

June 28, 2011 ŞEHİR No Comments

Salı – Nazlı. Artık kafanızda böyle yer edebilir. Heceler birbirine uysun da, kafiye yapsın diye de yapmadık. Denk geldi. Hikayenin en başından başlıyor bu sefer. Mahkeme. Boşanma. Yalnız kalma. Yalnızlıkta yer bulma. Yön kısmı henüz bir süreç.

Hah! İşin en enteresan kısımlarından biri mahkeme günü. Saatler boyunca eğreti sandalyelerde hakimin keyfinin gelmesini bekliyorsun. Adamın üçüncü çayı mahkeme salonuna giderken, kendimi dıştalayıp şaşırsam ve ‘nası bi memleket burası ya’ desem mi diye gevelerken, Amerikan evladı olmadığını hatırlayıp, bunlar zaten normal diyip geçiyorsun. Sonra kapı açılıyor, cevval avukat sizi aradan sıraya sokuşturuveriyor. Önünde bir bilgisayar, karar metni hazır, sen onu okumaya çalışırken hakim, kararın kesin mi diye soruyor. Kesin. Emin misin, bak bunun geri dönüşü yok. Hadi be! Geri dönüşü yoksa o zaman ben bir iyice düşünüp geleyim. Eminim. Peki. İmzalar atılıyor. Hakim son bombayı patlatıyor alelacele çıkarken, ‘bir dahaki sefere iyi seç’. Oldu. Karpuz bu zaten. Ki, karpuz seçmeyi de bilmem ben.

Bu hafta taze boşanmış kadının hayatında heyecanlı hiçbir şey olmadı. Hastaydı, yattı, dinlendi. Yine de… Perşembe akşamı: Bir süre daha sosyalleşmezsem örümcek ağıyla kaplanacaktım. Artık evimin kahvesi olan Kaktüs’te, bira eşliğinde dedikodu yaptım. Yan masada yine Hale Soygazi oturuyordu. Bu kadının güzelliği, duruşu, sesinin tonu beni benden alıyor. Sonra kendimi bir İtalyan’ın yaptığı makarnayı yerken ve kimlik-milliyet üzerine sohbetler ederken buldum. Haftanın en keyifli anı buydu.

Cuma akşamı: İş çıkışı eve gidip pijamalarımı giydim. Saat gece yarısını çaldığında, ters Kül Kedisi durumu yaşadım, pijamalar çıktı, makyaj yapıldı. Önce Kiki. Hiç içmeden gidince pek sıkıcı bir yer olduğunu fark ettim. Gecenin asıl heyecanı Bigudi’ye gitmek olacaktı. Saat 2’ye doğru hareketlendik. Sıraselviler’den Mis Sokak’a yürüdük. Oraya baktık, buraya gittik Bigudi’yi göremedik. Meğer Altın Plak’ın olduğu binanın beşinci katındaymış. Tamam. Eski ve karanlık binada, dar merdivenleri çıkmaya başladık. Ama üçüncü kattan sonra hayat yoktu. Tıpış tıpış geri döndük. Oysa ki merak içindeydim. Benim bildiğim kadarıyla İstanbul’un tek lezbiyen club’ı Bigudi. Neyse, konuyu takip edeceğim. Öğreneceğim. Anlatacağım.

Kategoriler

TAKVİM

May 2019
M T W T F S S
« Jun    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Blogroll

urbanconfessions

    ARAMA

    Duvar

    Previous Next All

    » Cevap bırakın




    Comment on this Article: